La residencia de fotografía que dejé pasar
Прочитайте цю статтю вголос
Увімкніть мікрофон і читайте у своєму темпі. Слова підсвічуються на ходу, і ніхто не зупиняє вас через одну помилку.
Ваш звук не потрапляє до MovaReader: розпізнає його ваш браузер. Політикою конфіденційності
Увійдіть, щоб ця сесія збереглася в історії читання.
La residencia de fotografía que dejé pasar
Esta narración ficticia cuenta la reflexión de Clara, una fotógrafa aficionada que recuerda una oportunidad que no aprovechó.
En primavera vi una convocatoria para una residencia de fotografía en Valencia. La convocatoria había sido publicada por un centro cultural de la ciudad. Las personas elegidas trabajarían juntas y prepararían una exposición al final de la estancia.
Para solicitar una plaza, tenía que presentar un dosier, una carta y una idea de proyecto. Abrí el formulario varias veces, pero siempre encontraba algo que corregir. Quería que cada imagen fuera perfecta antes de que venciera el plazo.
Mi amiga Lidia sabía que yo dudaba. Una tarde, Lidia me preguntó por qué no había terminado el dosier. Le respondí que todavía no estaba preparado. Ella me dijo que el comité no esperaba una carrera perfecta y me aconsejó que enviara una versión sencilla.