Memorias de un jurado literario

Прочитайте цю статтю вголос

Увімкніть мікрофон і читайте у своєму темпі. Слова підсвічуються на ходу, і ніхто не зупиняє вас через одну помилку.

Ваш звук не потрапляє до MovaReader: розпізнає його ваш браузер. Політикою конфіденційності

Увійдіть, щоб ця сесія збереглася в історії читання.

Me llamo Isabel. El año pasado formé parte del jurado de un premio de narrativa en lengua española. Durante deliberaciones escuché es raro que, es extraño que y es increíble que en cada ronda.

Un colega dijo que es raro que tantas novelas cortas lleguen a final. Es extraño que el realismo mágico resurja con fuerza. Es increíble que jóvenes autoras dominen lista.

Otra jurado comentó que es raro que un mismo editor acapare cinco títulos. Es extraño que temas climáticos aparezcan sin didactismo. Es increíble que prosa experimental sea accesible.

En la primera votación, alguien afirmó que es raro que unanimidad surja pronto. Es extraño que preferencias personales se oculten mal. Es increíble que debate permanezca cordial.

Sobre un finalista, dijeron que es raro que segunda mitad decaiga tanto. Es extraño que personaje principal desaparezca capítulos. Es increíble que edición no corrigiera huecos.

MovaReader

Preparing your learning space…

Loading the app…

Read. Remember. Grow.