El maratón de Valencia

Прочитайте цю статтю вголос

Увімкніть мікрофон і читайте у своєму темпі. Слова підсвічуються на ходу, і ніхто не зупиняє вас через одну помилку.

Ваш звук не потрапляє до MovaReader: розпізнає його ваш браузер. Політикою конфіденційності

Увійдіть, щоб ця сесія збереглася в історії читання.

El maratón de Valencia

Mi hermana Ana quiere correr. Yo quiero que pare un momento. Hoy es el maratón de Valencia. Un maratón no son cuarenta y dos kilómetros justos. Son un poco más. Ana lo dice mientras se ata una zapatilla. «No te prometo una hora», dice. Yo no le pido la hora. Le pido otra cosa. «Cuando pases por mi esquina, para y dime hola.» Ella mueve la cabeza. «Si paro, me cuesta volver. Te veo. No paro.»

Yo llego pronto a una calle del centro. Hay vallas. Los coches no pasan por el recorrido mientras dura la carrera. Detrás de las vallas hay gente con carteles. Yo no llevo cartel. Llevo la mano libre. Quiero ese hola.

Primero pasan otros corredores. No miro tiempos. No conozco sus nombres. Llevan un dorsal en la camiseta, un papel con un número.