Прочитайте цю статтю вголос
Увімкніть мікрофон і читайте у своєму темпі. Слова підсвічуються на ходу, і ніхто не зупиняє вас через одну помилку.
Ваш звук не потрапляє до MovaReader: розпізнає його ваш браузер. Політикою конфіденційності
Увійдіть, щоб ця сесія збереглася в історії читання.
Cuando decir algo es hacer algo: los actos de habla
En 1955, el filósofo británico J. L. Austin impartió en Harvard una serie de conferencias que se publicaron en 1962 con el título How to Do Things with Words. Su punto de partida alteraba una idea muy arraigada: no usamos las oraciones únicamente para describir hechos verdaderos o falsos.
Decir «Prometo devolver el libro» puede constituir la acción de prometer. El hablante no se limita a informar de una promesa ya existente, sino que asume un compromiso al formularla. Austin llamó performativos a enunciados de este tipo durante una etapa de su análisis.
Sin embargo, no basta con pronunciar una fórmula. Para que ciertas palabras realicen una acción, deben darse las condiciones adecuadas. Un nombramiento oficial, por ejemplo, exige que quien lo anuncia tenga autoridad y que se siga un procedimiento reconocido.