Mi habitación de hotel

Прочитайте цю статтю вголос

Увімкніть мікрофон і читайте у своєму темпі. Слова підсвічуються на ходу, і ніхто не зупиняє вас через одну помилку.

Ваш звук не потрапляє до MovaReader: розпізнає його ваш браузер. Політикою конфіденційності

Увійдіть, щоб ця сесія збереглася в історії читання.

Mi habitación de hotel

Llego al hotel desde una calle con ruido. Hay coches, maletas y voces en la puerta. Yo quiero una habitación tranquila. No quiero dormir con ese ruido. En recepción hay una persona libre. Le pregunto: «¿Tiene una habitación tranquila?». Responde: «Sí. Esta da al patio, no a la calle». Me da una tarjeta. No es una llave grande de metal.

Subo y busco la puerta de mi habitación. Paso la tarjeta y la puerta se abre. Entro y cierro enseguida. El ruido de la recepción desaparece. Me quedo un segundo en silencio y escucho. En el pasillo hay pasos, pero dentro ya hay calma. Eso es lo que quiero oír.

La habitación es pequeña. Hay una cama con sábana blanca, una lámpara y una ventana. Abro la ventana. El patio está abajo, con plantas y sin coches.