Прочитайте цю статтю вголос
Увімкніть мікрофон і читайте у своєму темпі. Слова підсвічуються на ходу, і ніхто не зупиняє вас через одну помилку.
Ваш звук не потрапляє до MovaReader: розпізнає його ваш браузер. Політикою конфіденційності
Увійдіть, щоб ця сесія збереглася в історії читання.
El churro con chocolate
Andrés quiere un churro con chocolate. No quiere una galleta ni un trozo de pan. Quiere uno largo, con líneas, recién frito. Este domingo por la mañana va con su hermana Marta a la Chocolatería San Ginés, en Madrid. La chocolatería tiene más de cien años y abre casi toda la noche. Ellos llegan cuando ya hay luz. El aire huele a aceite caliente y a azúcar. Hay familias en las mesas.
Andrés se queda junto al mostrador. Quiere ver cómo sale el churro. La masa pasa por un tubo con forma de estrella, y por eso el churro tiene líneas por fuera. Cae al aceite caliente y enseguida se pone dorado. Por fuera está crujiente. Marta parte uno: por dentro es suave. Ella dice que esa masa lleva harina, agua y sal. Andrés no pide la receta.