Pierre Menard: el mismo texto bajo otra voz

Прочитайте цю статтю вголос

Увімкніть мікрофон і читайте у своєму темпі. Слова підсвічуються на ходу, і ніхто не зупиняє вас через одну помилку.

Ваш звук не потрапляє до MovaReader: розпізнає його ваш браузер. Політикою конфіденційності

Увійдіть, щоб ця сесія збереглася в історії читання.

Pierre Menard: el mismo texto bajo otra voz

Pierre Menard, autor del Quijote presenta una empresa imposible con el tono de una nota erudita. El narrador enumera obras de un escritor francés ficticio y reserva su mayor admiración para unos capítulos del Quijote que coinciden palabra por palabra con los de Cervantes. La paradoja no pide creer que dos manuscritos iguales tengan letras distintas. Obliga a preguntar dónde reside una obra cuando cambian autor, fecha y horizonte de lectura.

Menard no quiere copiar. Tampoco pretende convertirse mentalmente en Cervantes. Su proyecto consiste en llegar al texto desde su propia experiencia histórica. La coincidencia verbal se vuelve así el resultado de dos trayectorias desiguales: una escritura del siglo XVII y una reescritura del XX. La obra invisible de Menard complica además la noción de intención. Pero Menard no ocupa el centro del relato con una explicación completa.