Прочитайте цю статтю вголос
Увімкніть мікрофон і читайте у своєму темпі. Слова підсвічуються на ходу, і ніхто не зупиняє вас через одну помилку.
Ваш звук не потрапляє до MovaReader: розпізнає його ваш браузер. Політикою конфіденційності
Увійдіть, щоб ця сесія збереглася в історії читання.
Jugar al baloncesto
Sofía tiene una cancha cerca de casa, en un parque de su barrio en Madrid. Hay una canasta y la pintura del suelo está vieja. Por la tarde unos chicos juegan allí. Sofía quiere entrar en el partido. Quiere equipos, pases y una canasta suya, no tirar sola por la mañana.
Hoy llega su primo Diego. Vive en Ciudad de México y pasa una semana en Madrid. Trae unas zapatillas viejas y una sonrisa.
«¿Jugamos un partido de básquet?», dice.
Sofía se ríe. «Aquí decimos baloncesto. Es balón y cesto, las dos cosas del juego. En tu casa se dice básquet, ¿verdad?»
«Básquet o básquetbol», dice Diego. «El mismo juego. Vamos a la cancha.»
Los chicos ya están dentro. Un chico alto tiene el balón y no lo suelta. Mira a Sofía y a Diego.
«No hay sitio», dice.